¿AMIGOS?

Dous amigos, que nun momento, 

convírtense en cómplices, 

comenzan a coñecerse máis alá das fronteiras. 

Corazóns latexando sen cesar, 

sen descanso, 

sen tomar alento, 

ó unísono, 

como se só latise un. 

Bicos tenros, 

apaixonados, 

sinceiros, 

na oscuridade alumeada

polo amor nacente. 

Paixóns nocturnas 

que estoupan cal erupción

dun fervente volcán. 

Mans que percorren 

camiños inexplorados,

mans que levantan 

suspiros. 

¿Cómo chegan a coñecerse así

dous amigos?

INCONSCIENCIA

No arrolo constante do berce que é o teu peito,

aloumiñada polos bicos doces que fuxían dos teus beizos

mentres os teus dedos bailaban no meu cabelo

acariñándome a testa, 

sen queixume, nin protesta

abandoneime á inconsciencia.

MAÑANA DE NIEBLA

Una mañana fría se despierta

perfecta para pasarla a tu lado

perdidos los dos en la niebla

dejándonos guiar por el tacto. 

Buscando en tu piel el calor

en la brisa del otoño perdido, 

encantados de habernos enamorado

encantados de habernos conocido. 

Buscando tus besos a ciegas 

entre el manto etéreo y blanco

acariciando con mis manos 

de tu espalda ambos flancos.

Nos fundimos en tierno abrazo

y nuestros pechos se tocan

sellando nuestro amor

dos corazones que chocan.