lunes, 5 de diciembre de 2016

BESOS DE FRÍO

Caricias de frío diciembre
que calan hasta los huesos
gotas invisibles de helada
que congelan los besos. 

Luces de colores brillan
anunciando la Navidad
yo solo siento frío
acompañado de soledad. 

En el horizonte
hace acto de presencia la luna
pero la única presencia que quiero
es la tuya. 




miércoles, 23 de noviembre de 2016

NADA

Brisa cálida que acaricia
na miña alma 
os recordos pasados. 
Cheiros que xorden do vento, 
viaxan á miña memoria
que identifico contigo. 
Calafríos que percorren
o meu corpo, cal tornado
que arrasa poboacións, 
cando penso na túa ollada, 
nas túas palabras, 
na túa voz, 
nos teus bicos. 

Bágoas esvaran polas miñas meixelas, 
mentres me sinto desgraciada
alguén que tiña todo
e non lle queda nada,
nada, 
nada. 

Nada salvo a soidade
do seu corazón abandoado, 
nada salvo o desexo 
de voltar a verte, 
oírte, 
tocarte,
bicarte. 

Nada salvo a esperanza
de que todo volva a ser igual. 

lunes, 14 de noviembre de 2016

EL PASO DEL TIEMPO

Las arrugas surcan su piel,
las canas pintan su cabello,
manchas propias de la edad
que enmarcan su rostro bello. 

Se mira al espejo,
observando el paso de los años
y esas líneas que surgen
cerca de sus ojos castaños. 

Cómo pasa el tiempo
cómo pasa la vida
 aparta la vista del espejo
y suspira.

lunes, 7 de noviembre de 2016

VIENDO PASAR EL TREN

Hace tiempo que partiste
llevándote un cuarto de lo que soy
siguiendo las vías te fuiste
pero quiero recordarte hoy.

Hombre parco en palabras
alto y espigado
que con esa mirada azul
lo dejabas todo claro.

Al mirar por la ventana
veo el tren  pasar
ya no estás cambiando las agujas
pero la imagen me hace recordar.

El sonido de traqueteo
me lleva años atrás
cuando yo encima de tus rodillas
movías las piernas y me hacías botar.

Poco a poco tu luz se fue apagando
y ahora conmigo ya no estás
pero ahora en el cielo
hay una estrella que brilla más.




jueves, 27 de octubre de 2016

¿AMIGOS?

Dous amigos, que nun momento, 
convírtense en cómplices, 
comenzan a coñecerse máis alá das fronteiras. 
Corazóns latexando sen cesar, 
sen descanso, 
sen tomar alento, 
ó unísono, 
como se só latise un. 
Bicos tenros, 
apaixonados, 
sinceiros, 
na oscuridade alumeada
polo amor nacente. 
Paixóns nocturnas 
que estoupan cal erupción
dun fervente volcán. 
Mans que percorren 
camiños inexplorados,
mans que levantan 
suspiros. 
¿Cómo chegan a coñecerse así
dous amigos?

lunes, 24 de octubre de 2016

INCONSCIENCIA



No arrolo constante do berce que é o teu peito,
aloumiñada polos bicos doces que fuxían dos teus beizos

mentres os teus dedos bailaban no meu cabelo
acariñándome a testa, 
sen queixume, nin protesta
abandoneime á inconsciencia.

MAÑANA DE NIEBLA


Una mañana fría se despierta
perfecta para pasarla a tu lado

perdidos los dos en la niebla

dejándonos guiar por el tacto. 

Buscando en tu piel el calor
en la brisa del otoño perdido, 
encantados de habernos enamorado
encantados de habernos conocido. 
Buscando tus besos a ciegas 
entre el manto etéreo y blanco
acariciando con mis manos 
de tu espalda ambos flancos.
Nos fundimos en tierno abrazo
y nuestros pechos se tocan
sellando nuestro amor

dos corazones que chocan.