NADA

Brisa cálida que acaricia

na miña alma 

os recordos pasados. 

Cheiros que xorden do vento, 

viaxan á miña memoria

que identifico contigo. 

Calafríos que percorren

o meu corpo, cal tornado

que arrasa poboacións, 

cando penso na túa ollada, 

nas túas palabras, 

na túa voz, 

nos teus bicos. 

Bágoas esvaran polas miñas meixelas, 

mentres me sinto desgraciada

alguén que tiña todo

e non lle queda nada,

nada, 

nada. 

Nada salvo a soidade

do seu corazón abandoado, 

nada salvo o desexo 

de voltar a verte, 

oírte, 

tocarte,

bicarte. 

Nada salvo a esperanza

de que todo volva a ser igual.